Эсрэг байрны тэр цонх хэзээ ч унтардаггүй. Харин өнгөрсөн шөнө… анх удаа унтарсан. Би сэрэхдээ хамгийн түрүүнд түүнийг л харсан. Харанхуй. Хоосон. Яг л хэн нэгэн гэнэт алга болчихсон мэт. Өмнө нь шөнө болгон шаргал гэрэл асаж, хөшигний цаана хүн хөдөлж харагддаг байсан. Би хэзээ ч анзаарахгүй байхыг хичээдэг байсан. Гэхдээ… анзаарахгүй байх боломж огт байгаагүй. Яагаад гэвэл тэр хүн… яг над шиг хөдөлдөг байсан. Би цонхноос холдож, гал тогоо руу орлоо. Кофе буцалж эхлэх тэр намуухан чимээ хүртэл өнөөдөр нэг л өөр сонсогдоно. Би аягаа барьж зогсоод, өөрийгөө тайвшруулах гэж оролдсон. Зүгээр давхцал. Хотод олон хүн байдаг. Хэн нэгэн надтай төстэй хөдөлж болно. Гэхдээ яг ижил цагт шүдээ угааж, яг ижил хэмнэлээр алхаж, яг ижил… зогсолт хийдэг хүн гэж байдаг уу? Би бодлоо тасалж, утсаа шалгав. Шинэ мэдэгдэл. Unknown number. “Өнөөдөр чи намайг харахгүй.” Гараас минь аяга бараг уначихав. “Хэн бэ?” гэж бичихэд хариу шууд ирсэнгүй. Дэлгэц дээр “typing…” гэсэн жижиг тэмдэг анивчиж, хэсэг зогсов. “Учир нь би одоо чиний талд байна.” Зүрх минь огцом цохилж эхлэв. Би аажуухан эргэж, өрөө рүүгээ харлаа. Хаалга хагас онгорхой. Дотор харанхуй. Яг л хэн нэгэн саяхан орсон мэт. “Тоглож байна уу?” гэж бичихэд энэ удаа удаан хүлээлгэсэнгүй. “Чи хаалгаа түгжээгүй.” Би гэнэт хаалга руу харав. Түгжээ… үнэхээр эргүүлээгүй байлаа.
Энэ story хамгийн их уншигдаж байна 🔥
Өчигдөр би түгжсэн гэж бодож байсан. Би удаан алхсаар хаалганд ойртож, бариулд хүрэх гэж гараа сунгав. Гэхдээ яг хүрэхийн өмнө гар минь зогсов. Яагаад гэдгийг би мэдэж байсан. Хэрвээ баривал… нөгөө талд хэн нэгэн байж магадгүй. Утас дахин чичирлээ. “Битгий нээ.” “Хэн бэ чи?” гэж би бичив. Хариу ирэхэд би амьсгаагаа барив. “Чи.” Толгой минь эргэж эхлэв. “Энэ тэнэг тоглоом байна.” “Хэрвээ тоглоом байсан бол… чи аль хэдийн хаалгаа нээчихсэн байх байсан.” Би хөдлөхгүй зогссоор. Тэр зөв байсан. Би айж байсан. Гэхдээ айдсаас илүү… нэг зүйл намайг барьж байлаа. Хүлээлт. Яг одоо юу болохыг мэдэх хүсэл. Би удаан амьсгаа аваад, бариулыг атгалаа. Тэгээд— утас дахин дуугарлаа. “Хэрвээ чи нээвэл… тэр орж ирнэ.” Гар минь сулрав. “Тэр гэж хэн?” Хэсэг чимээгүй. Дараа нь: “Чи цонхны цаадах хүнийг санадаг уу?” Зүрх минь хүчтэй цохилж эхлэв. Би эргэж цонх руу харлаа. Эсрэг байр. Харанхуй. Хоосон. “Тэр одоо чамайг хайж байна.” Би амьсгаагаа барив. “Яагаад?” “Учир нь чи түүний оронд үлдсэн.” Дотор хүйт даах шиг болов. “Би юу ч ойлгохгүй байна.” “Чи ойлгож эхэлж байна,” гэж зурвас ирэв. “Өчигдөр чи цонх руу удаан харсан.” Би бодлоо ухаж эхлэв. Өчигдөр шөнө… тийм ээ. Би тэр цонхыг удаан ширтсэн. Хөшиг хөдөлж, доторх хүн над руу харж байгаа мэт санагдсан. Тэгээд… би гар далласан. Яагаад тэгснээ мэдэхгүй. “Тэр чамайг дуудсан,” гэж зурвас ирэв. “Чи хариу өгсөн.” Би арагш алхав. “Тэгээд?” “Тэгээд чи солигдсон.” Миний хоолой зангирлаа. “Юутай?” “Түүнтэй.” Өрөөний агаар хүндэрч, амьсгалахад бэрх болов. “Худлаа байна.” “Тэгвэл толинд хар.” Би хөдөлсөнгүй. Гэхдээ гар минь өөрийн эрхгүй угаалгын өрөө рүү чиглэв. Алхам бүр хүнд. Зүрх хүчтэй. Би толины өмнө зогсов. Өөрийгөө харлаа. Хэвийн. Ямар ч өөрчлөлтгүй. “Юу ч биш байна,” гэж би бичихэд— хариу шууд ирэв. “Чи өөрийгөө харж байна. Харин тэр… чамайг харж байна.” Би хөмсгөө зангидан, толинд дахин анхааралтай ширтлээ. Тэгээд— маш бага, бараг анзаарагдахгүй зүйл. Миний тусгал… яг миний хөдөлгөөнтэй зэрэгцээгүй. Хормын төдий. Гэхдээ хангалттай. Би огцом ухарч, толгойгоо сэгсрэв. “Чи харсан,” гэж зурвас ирэв. “Тэр аль хэдийн дасаж эхэлсэн.” “Юунд?” “Чиний амьдралд.” Амьсгаа минь тасалдах шахав. “Тэгээд би?” Хэсэг чимээгүй. Дараа нь: “Чи удахгүй мартагдана.” Гараас минь утас гулсаж унах шахав. “Яаж?” “Тэр чиний оронд амьдрах тусам… чи бүдгэрнэ.” “Үгүй…” “Одоо сонс,” гэж дараагийн зурвас хурдан ирэв. “Чамд нэг л боломж байна.” Би дэлгэц рүү ширтэв. “Юу хийх ёстой вэ?” Хариу удаан бичигдэв. “…хаалгыг нээ.” Би хөшсөн. “Чи түрүүн битгий нээ гэж байсан шүү дээ.” “Тэр үед… хэтэрхий эрт байсан.” Зүрх минь хурдлав. “Одоо?” “Одоо тэр аль хэдийн дотор байна.” Би аажуухан эргэж, өрөө рүү харлаа. Хаалга хагас онгорхой. Дотор харанхуй. Гэхдээ… яг тэр харанхуй дунд хэн нэгэн амьсгалж байгаа мэт санагдав. Утас дахин чичирлээ. “Чи түүнийг харвал… тэр чамайг бүрэн орлоно.” “Тэгвэл яах ёстой вэ?” гэж би шивнэх шахам бичив. Хариу ирэхэд зүрх минь бараг зогсох шахав. “Чи түрүүлж харах хэрэгтэй.” Би амьсгаагаа барин хаалга руу алхлаа. Алхам бүр… буцах замгүй мэт. Гар минь бариулд хүрэв. Чимээгүй. Хэт нам гүм. Тэгээд— хаалганы цаанаас яг миний хоолой шивнэлээ. “Чи оройтсон.”
Үргэлжлэлийг уншихын тулд unlock хийнэ үү
Төлөөд шууд уншиж эхлээрэй
30 секундэд unlock болно
Төлбөр QPay серверээр баталгаажна. Төлсний дараа хуудас автоматаар нээгдэнэ.
